สำหรับเส้นทางที่จะไปฉะเชิงเทรา เดี๋ยวนี้ก็สะดวกสบายด้วยมอเตอร์เวย์ กรุงเทพ - ชลบุรี ที่ใช้เวลาขับรถออกจากบ้านมาไม่ต้องถึงชั่วโมงดีก็น่าจะมาถึงกันแล้ว แล้วทางด่วนที่มาเชื่อมกับมอเตอร์เวย์ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วด้วย เลยยิ่งสะดวกมาก เพียงวิ่งมาตามป้ายชี้ทางไป " ศรีนครินทร์ " (ส่วนนี้ต้องเสียค่าทางด่วนเพิ่มเติมกันอีก 25 บาท) แล้วก็จะมีป้ายชี้ให้ขับตรงไปเข้ามอเตอร์เวย์อีกที

แต่แทนที่จะวิ่งตรงแน่วไปฉะเชิงเทราเลย จะพาแวะ ตลาดคลองสวน 100 ปี กันเสียก่อน

ใช้มอเตอร์เวย์วิ่งมาจนเจอทางออก " ถนนอ่อนนุช " แถว ๆ ลาดกระบังก็เลี้ยวออกมาเลย พอเจอถนนเส้นที่ขวางข้างหน้าก็เลี้ยวไปทางขวา

ถนนเส้นนี้คือถนนที่วิ่งมาจากอ่อนนุช ผ่านสำนักงานเขตลาดกระบังมา แล้วก็วิ่งทะลุไปถึงฉะเชิงเทราได้ เรียกว่าโฉบออกจากมอเตอร์เวย์มาแวะเที่ยวที่ตลาดคลองสวนแล้ว ก็ไม่ต้องย้อนทางกลับมาเข้ามอเตอร์เวย์อีก ตรงต่อไปฉะเชิงเทราได้เลย

ช่วงแรกที่เลี้ยวเข้ามา ถนนจะเป็นคอนกรีต 3 ช่องจราจร แต่ระวังตามคอสะพานสักนิด ถนนสายนี้เขาทำสะพานไว้ค่อนข้างชันกันทั้งเส้นเลย

พอพ้นเขตกรุงเทพมาปุ๊บ ถนนก็หดเหลือแค่สองเลนไปมา แต่ก็ราดยางเรียบขับสบาย ฟังว่าถนนเพิ่งจะได้รับการซ่อมแซมมาหมาด ๆ แล้วก็ขยายให้กว้างขึ้นอีกนิด ถ้าเป็นสมัยก่อนถนนเส้นนี้จะไม่ค่อยน่าวิ่งเพราะผิวทางชำรุดแล้วก็แคบ

วิ่งมาเรื่อย ๆ ไม่ต้องกลัวขับรถเลยไป เพราะเขาทำป้ายคร่อมถนนเอาไว้ให้สังเกตกันได้ง่าย ๆ

มาถึงแล้ว ตลาดคลองสวน 100 ปี ด้านหน้าก็จะมีลานจอดรถกว้างขวางจอดสบาย

เข้ามาปุ๊บจะเจอซุ้มอาหารเรียงกันไปเลย มีโต๊ะตั้งไว้ริมคลองให้นั่งทานกันสบาย ๆ แต่ขอบอกว่าตัวตลาดยังมีให้เดินกันอีกยาว เดินเลยเข้ามาข้างในก่อนก็ได้ ขากลับค่อยมานั่งพักขาอีกที

ตลาดคลองสวนนี่เป็นตลาดเก่าแก่มีมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ที่ก่อนหน้านี้ก็ซบเซาลงไปเช่นเดียวกับตลาดริมน้ำเก่าแก่แห่งอื่น ๆ เพราะพอถนนหนทางสะดวกขึ้นความเจริญก็ย้ายไปอยู่ริมถนนกันเสียหมด

แต่สำหรับที่ตลาดคลองสวนนี่ ชาวชุมชนกับทางราชการได้ร่วมไม้ร่วมมือส่งเสริมให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ที่ช่วยให้ตลาดกลับมาคึกคักขึ้น โดยเฉพาะช่วงวันเสาร์อาทิตย์ (เพียงแต่ในรูปจะเป็นช่วงวันธรรมดา ที่ต้องเป็นช่วงเช้าเย็น ถึงจะมีชาวบ้านมาจับจ่ายซื้อของหนาตาหน่อย)

ก่อนหน้าก็นึกว่าที่นี่คงจะเป็นแค่ตลาดเล็ก ๆ มีร้านค้าเหลือกันอยู่ไม่กี่ร้าน แต่พอได้มาจริง ๆ กลายเป็นว่ามีร้านค้าเปิดอยู่เรียงรายยาวไปตลอดเลย

มุมที่ถ่ายมาฝากในรูปข้างบนนี่ต้องเดินขึ้นสะพานข้ามคลองขึ้นไป

สะพานจะเป็นสะพานสูง ๆ ข้ามคลอง เรียกว่าสูงน้อง ๆ สะพานลอยข้ามถนน แล้วก็ทำด้วยไม้ทั้งหมดตั้งแต่เสาสะพานขึ้นมาเลย ไม่ค่อยได้มีโอกาสได้เดินข้ามสะพานไม้แบบนี้ แถมสะพานยังแกว่งได้นิด ๆ ขึ้นไปแล้วตื่นเต้นดีจนอดเอามาเล่าไม่ได้

ร้านขายของชำกำลังชุลมุนเล็ก ๆ กับลูกค้าที่มาอุดหนุน

ป้ายชื่อร้านที่ติดอยู่บอกให้รู้ว่าเป็นร้านเก่าแก่ แต่ก็จัดร้านเป็นระเบียบสว่างไสวไม่แพ้ร้านสะดวกซื้อดัง ๆ เลย

ได้เห็นข้าวของวางขายกันเต็มร้านอย่างนี้ แสดงว่าชาวบ้านก็ยังนิยมมาจับจ่ายกันที่ตลาดแห่งนี้กันอยู่

อีกร้าน

ร้านฮาร์ดแวร์ก็มี ไม่ได้มีแต่ของกินของใช้เท่านั้น

อุปกรณ์จับปลานานาชนิด สะท้อนวิถีชีวิตของผู้คนแถวนี้ได้ดี

ถ้าเดินมาจนเจอสะพาน ข้ามสะพานมาก็จะข้ามจากเขตจังหวัดสมุทรปราการเข้าสู่ฉะเชิงเทรากันแล้ว

ข้ามมาฟากนี้แล้วขาดไม่ได้ที่ต้องแวะร้านกาแฟแป๊ะหลี เรียกว่ามาตลาดคลองสวนแล้วไม่ได้แวะร้านนี้ ก็ต้องเรียกว่าเหมือนไม่ได้มา

บรรยากาศที่ร้านแป๊ะหลีนี่ถ้าแวะมาช่วงเช้า ๆ เสียงพูดคุยเรื่องการบ้านการเมืองจะดังลั่นร้าน ได้อารมณ์สภากาแฟของแท้และดั้งเดิม

ถ้าเข้ามาข้างในร้าน จะเห็นรูปแป๊ะหลีเท่ ๆ ติดไว้หลายรูปเลย ตากล้องฝีมือฉกาจหลายต่อหลายคนที่มาประทับใจกับบรรยากาศของร้านได้ฝากฝีมือเอาไว้

นอกจากร้านกาแฟที่ไม่ควรพลาดแวะชิมแล้ว ของเด่นย่านนี้ต้องเป็นหอยจ๊อ

กุนเชียงหมู สูตรเก่าแก่ ทำกันมาสามสิบกว่าปีแล้ว นอกจากนั้นยังมีเป็ดพะโล้ดูท่าทางน่าชิมอีกหลายร้าน

เก้าอี้ไม้ริมน้ำผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน

ถ้าเปรียบเป็นชีวิตผู้คนก็คงล่วงเลยเข้าสู่วัยชรา แม้เปี่ยมด้วยประสบการณ์แต่ก็อ่อนล้าด้วยสังขารที่โรยรา

คงต้องรอให้หนุ่มสาวคนรุ่นใหม่เข้ามาสืบสานรับช่วงต่อ และเชื่อว่าการมาเยี่ยมเยือนของคุณจะมีส่วนช่วยต่อลมหายใจจากอดีตแห่งนี้ให้ยืดนานออกไป