ไปเดินเที่ยวตลาดโบราณกันต่อ

ทางเข้าตลาดด้านหนึ่งจะอยู่ติดกับวัดบางพลีใหญ่ใน เดินเลยจากแพลงเรือมานิด ก็จะมีสะพานอย่างนี้เข้าไปที่ตัวตลาด

ป้ายบนสะพานจะบอกว่า ตลาดแห่งนี้มีมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2400 เรียกว่าอายุอานามของตลาดก็ตก 150 กว่าปีแล้ว

ที่เชื่อว่าตลาดมีอายุเก่าแก่มานานขนาดนั้น แม้ว่าจะไม่ได้มีหลักฐานว่าตลาดเปิดเมื่อไหร่วันไหน แต่ก็คาดคะเนเอาจากปีที่มีหลักฐานว่ามีคนจีนเข้ามาอยู่

ด้วยความที่คนจีนเป็นพวกชอบค้าขาย ไปอยู่ที่ไหนก็เปิดร้านค้าขายของ จนพอเชื่อได้ว่าน่าจะเกิดมีตลาดขึ้นในช่วงนั้น

ตัวตลาดจะทอดยาวรายไปตามคลองสำโรงราว 500 ม.

คลองสำโรงนี้จัดว่าเป็นคลองสำคัญสายหนึ่ง สำหรับเดินทางไปออกชายทะเลด้านตะวันออก อย่าง ชลบุรี ระยอง

อย่างตอนที่สุนทรภู่ เดินทางไประยองหรือที่สมัยก่อนเรียกว่าเมืองแกลง ก็มาตามคลองสำโรงนี้

แล้วก็ได้แต่งนิราศเมืองแกลง ที่เป็นบันทึกการเดินทางผสมการรำพันถึงนางอันเป็นที่รักที่ต้องพรากจากมา ยังได้บรรยายถึงสภาพของบางพลีที่ได้ผ่านมาเห็น ด้วยว่า

มาถึงสมัยนี้ ถ้าไม่มีเรือทัวร์แล่นผ่านมา ในลำน้ำนาน ๆ ถึงจะมีเรือแล่นผ่านมาให้เห็นสักลำ

แต่ก็เรียกว่าคลองสำโรงในย่านบางพลี แต่ก่อนนี่อยู่กันแออัดยัดเยียด ผู้คนอยู่เยอะแยะวุ่นวายไปหมด

ว่าแล้วเราก็มาลองเดินเที่ยวเดินดูบรรยากาศ ตลาดบางพลี ใน พ.ศ.นี้ดูบ้างเป็นไร

จะว่าไปแล้วตลาดที่นี่ ยังไม่ถึงกับปิดเงียบกันไปเหมือนอย่างตลาดโบราณหลายแห่ง

ยังมีร้านรวงเปิดค้าขายกันให้เห็นไปตลอดสองข้างทางที่เดินผ่าน

มีขายกันสารพัดอย่าง ตั้งแต่ของใช้ในครัว

ร้านของชำเหมือนอย่างในตลาดสด

ร้ายขายขนมที่ยังคงบรรยากาศเดิม ๆ เหมือนสมัยที่หลายคนยังเด็กเคยไปเกาะหน้าร้านเมียงมอง

หมากพลูของคุณย่าคุณยายก็ยังหาซื้อกันได้

หรือจะเป็นเครื่องไม้เครื่องมือทำมาหากิน

ที่ต้องใช้สำหรับวิถีชีวิตชาวสวนชาวไร่

รวมถึงเครื่องมือดักปลาสารพัดแบบ

ชาวเมืองมีร้านสำหรับสิงห์มอเตอร์ไซค์ ชาวบ้านก็ต้องร้านนี้เลย ครบทุกสิ่งสำหรับเรือหางยาว

ร้านนี้จะกึ่ง ๆ ร้านฮาร์ดแวร์ อยากได้อะไรก็บอกเฮียเขาล่ะกัน เดี๋ยวเฮียจัดให้

ร้านนี้มีหม้อสารพัดแบบ สารพัดขนาด ที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ สะอาดสะอ้าน เรียกว่าถึงจะเป็นตลาดโบราณ แต่บรรยากาศก็ไม่ได้คร่ำคร่าไปด้วย

เตาอั่งโล่ยังมีให้หาซื้อกัน

ครก กระบุง กระจาด สารพัด

ร้านขายยาที่จัดร้านไว้ดูสะอาดเป็นระเบียบอีกเหมือนกัน

มาดูเครื่องประทินความงามกันดีกว่า ตรงนี้มีแป้งน้ำสมใจนึก ประชัน กับแป้งน้ำศรีสมนึก ไม่รู้ว่าใครเลียนแบบใครเหมือนกัน

ใครเคยใช้ สีผึ้ง บ้าง

สมัยที่ยังไม่มียาระงับกลิ่นกายสารพัดยี่ห้อ เขาก็ใช้สารส้มกันนี่ล่ะ

ธรรมเนียมอย่างหนึ่งของการเข้าไปซื้อของในร้าน คือ เขาจะถอดรองเท้าก่อนเข้าไป

ร้านนี้เป็นพวกเครื่องสังฆภัณฑ์

ร้านขายของเล่นก็มีกัน

เป็นร้านขนมของเล่นที่ไม่ต้องทำตัวย้อนยุค เพราะขายให้เด็ก ๆ แถวนี้นี่ล่ะ

เด็กผู้ชายคงไม่พ้นชอบเล่นรถ คันละ 10 บาทเอง

เอ้า....เลือกเลยลูก

ก่อนจะมาซื้อลูกอมทีละแพ๊คจากในห้าง จำได้ไหมว่าเคยล้วงกล่องซื้อกันเป็นเม็ด ๆ มาก่อน

มาย้อนความหลังด้วยการซื้อลูกอมแบบนับเม็ดกัน

หรือจะซื้อว่าวไปชักเล่นระลึกถึงวัยเยาว์กันดี

ค่อย ๆ เดินชมกันไป

ตลอดทางในตลาดจะเป็นทางเดินไม้แบบนี้ ให้ความรู้สึกที่แปลกและแตกต่างดี

ถ้ามีโอกาสได้มาเดินเที่ยวกัน

อยากชวนว่าของใช้อะไรที่เราต้องซื้อหากันอยู่แล้ว แทนที่จะไปซื้อตามห้างใหญ่ ๆ อย่างเดียว ก็ถือโอกาสแวะอุดหนุนร้านค้าชาวบ้านกันสักนิด

เพราะเท่ากับได้ช่วยกันต่ออายุตลาดเก่าแก่อย่างนี้ให้ยืนยาวต่อไป